Valdempende puzzeltegel XT "Atlantische Oceaan"
- /
-
Verzendklaar
naar verwachting over 3-4 weken – productie moet nog starten - 104,52 € / 5,03 Stuk / m²
- (4,34 kg / Stuk)
EAN: 4251469369382 | Art.nr.: 6938
De Valdempende puzzeltegel type XT is een valbedekking voor speel- en buitenruimten waarin kleurgebruik en vormentaal deel uitmaken van het ontwerp. De gekalibreerde tegels zijn 2,8 cm dik en hebben een toplaag van doorgekleurd EPDM-rubbergranulaat. Tussen de tegels blijft slechts een minimale voeg. Daardoor oogt het oppervlak als een gegoten valbedekking. Samen met functieplaten type XX ontstaat een meerlaagse opbouw waarvan de hoogte wordt afgestemd op de vrije valhoogte van de speeltoestellen.
Hoe vrij kunt u het oppervlak vormgeven?
De tegels worden in de fabriek op maat gesneden. Daardoor zijn niet alleen rechte randen mogelijk, maar ook bogen, cirkels en vloeiende lijnen. Zo ontstaan kleurzones in het oppervlak, bijvoorbeeld een pad, een cirkel rond een speeltoestel of een vlak in een tweede kleur. Ook klassieke rechthoekige vlakken zijn mogelijk. Vlakken met rechte randen tekent u in de legplanner op de website van WARCO. Daarna stuurt u het DXF-bestand naar WARCO. Voor gebogen lijnen en kleurwisselingen heeft WARCO een tekening van het vlak nodig. Tegen meerprijs levert WARCO de tegels vervolgens op maat gesneden en legklaar.
Hoe wordt de valbedekking opgebouwd?
De benodigde opbouwhoogte van een speelvlak hangt af van de vrije valhoogte van de speeltoestellen. De Valdempende puzzeltegel vormt de bovenste laag. Daaronder komen een of meer lagen functieplaten type XX. Met het aantal lagen kan de opbouw worden afgestemd op alle vrije valhoogten die gebruikelijk zijn op speelplaatsen.
Wat kenmerkt de tegels?
De tegels bestaan uit twee lagen met elk een eigen functie. De toplaag bestaat uit nieuw geproduceerd, volledig doorgekleurd EPDM-rubbergranulaat. Daardoor blijft de kleur behouden, ook wanneer het oppervlak na verloop van tijd slijt. Het stroeve oppervlak blijft ook na een regenbui slipvast. De onderlaag bestaat uit ELT-granulaat, dus uit rubbergranulaat van gerecyclede autobanden. Deze laag heeft een lage dichtheid en dempt daardoor stoten. De Valdempende puzzeltegel weegt ongeveer 22 kg per vierkante meter. Net uitgepakte tegels ruiken soms naar rubber. Buiten verdwijnt die geur echter al snel.
Waarom tegels in plaats van een gegoten valbedekking?
De Valdempende puzzeltegel combineert de vormgevingsmogelijkheden van een naadloze, ter plaatse gegoten valbedekking met de economische voordelen van een valbedekking van tegels. De meerlaagse opbouw gaat langer mee, is voordeliger dan een enkele dikke tegel en veroudert gunstiger. De geoptimaliseerde puzzelverbinding houdt de tegels blijvend strak tegen elkaar. Daardoor blijft de voeg minimaal en oogt het oppervlak ook na jaren als één geheel. Is een sterk belast gedeelte versleten, bijvoorbeeld onder een schommel, dan vervangt u alleen de tegels van de bovenste laag. De functieplaten eronder blijven liggen. Dit is economisch gezien de gunstigste manier om een valbedekking jarenlang in stand te houden.
Hoe legt en onderhoudt u de valbedekking?
De tegels worden los gelegd, zonder lijm of schroeven. De ondergrond moet blijvend draagkrachtig, stabiel en grotendeels vlak zijn. Op beton, asfalt of bestrating is geen extra onderbouw nodig. Op volle grond is wel een fundering nodig, bijvoorbeeld van grindroosters die met split zijn gevuld. Wie de tegels aan de rand zelf op maat zaagt, gebruikt een decoupeerzaag of cirkelzaag. Regen loopt door de tegels heen en stroomt op een dichte ondergrond aan de onderzijde met het afschot mee weg. Daardoor blijven er geen plassen staan. Vorst tast de tegels niet aan. Bladeren en zand verwijdert u met een bezem of een tuinslang.
Korting
Producthoogtepunten
Kenmerken
Productdetails – Materiaal en Structuur
Vergelijkingswaarden
Rubberen tegels met een gekalibreerde puzzelvertanding worden uit een grotere plaat exact op maat gesneden. Vóór het snijden laat men de plaat enkele dagen rusten. Zonder afschuining blijven de randen loodrecht in plaats van schuin afgewerkt.
De afgewerkte tegel heeft een minimale hoogtetolerantie. Bij de gebruikelijke persmethode krijgt een rubberen tegel een afgeschuinde rand, waardoor elke voeg als een donkere lijn zichtbaar wordt.
Dankzij de loodrechte randen en de minimale hoogtetolerantie sluiten de tegels nauwkeurig op elkaar aan. Er blijft slechts een haarfijne voeg over, die in het gelegde oppervlak pas bij nadere beschouwing zichtbaar is. Daardoor oogt het oppervlak nagenoeg naadloos.
Een meerlaagse opbouw met rubbertegels maakt het mogelijk het draagvermogen, de demping en de opbouwhoogte af te stemmen op het beoogde gebruik van de ondergrond. De toplaag bestaat uit een tegel uit de serie XT. Deze vormt het zichtbare loopvlak en bepaalt de slijtvastheid van het geheel. Daaronder liggen een of meer functietegels van het type XX. Rubbergranulaat is bij beide tegeltypen met PU gebonden. Beide tegeltypen zijn verkrijgbaar in verschillende diktes en dichtheden.
Voor elke toepassing worden deze diktes en dichtheden gekozen en gecombineerd om de opbouwhoogte, het draagvermogen en de demping van de vloeropbouw af te stemmen op het gebruik. Twee opbouwen van gelijke hoogte kunnen daardoor sterk verschillen in demping.
Een opbouw die op schokdemping is afgestemd, verhoogt op speelplaatsen de kritische valhoogte en vangt bij het trainen met gewichten een deel van de impactenergie op. Binnenshuis verbetert zo’n opbouw de contactgeluidisolatie en vermindert de overdracht van constructiegeluid. Onder machines en installaties en in trillingsgevoelige zones dempt de opbouw trillingen beter.
De dempingsklasse geeft aan welke rubbertegels meer demping bieden en welke een hogere draagkracht hebben: klasse 1 heeft de hoogste draagkracht, klasse 3 dempt het sterkst en klasse 2 zit qua draagkracht en demping tussen beide in. Hoe meer een rubbertegel dempt, hoe meer hij onder belasting meegeeft.
Tegels van klasse 1 geven onder belasting het minst mee. Ze combineren de hoogste draagkracht met de minste demping, verdelen hoge puntbelastingen en dempen trillingen. Klasse 1 is uitsluitend bedoeld voor gebruik binnenshuis.
Klasse 2 is niet alleen geschikt voor binnen, maar ook voor buiten. Deze tegels hebben een gemiddelde draagkracht en demping en veren daardoor onder de voeten evenwichtig mee. In de praktijk worden ze doorgaans gebruikt op terrassen en balkons, als looppadtegel of bij de entree.
Klasse 3 heeft de laagste draagkracht en biedt de sterkste demping: deze tegels geven onder belasting het meest mee en nemen bij een botsing de meeste energie op. Klasse 3 is daarmee geschikt voor alle plekken waar de tegels moeten meeveren en geluid dempen, zowel binnen als buiten. Alle drie de klassen zijn leverbaar in twee formaten, 52 × 52 cm en 104 × 104 cm, en in twee diktes, 1,8 cm en 2,8 cm.
Verschillende rubbertegels kunnen als sandwich op elkaar worden gelegd. Functionele tegels van type XX zijn verkrijgbaar in drie dempingsklassen; onder een afwerktegel kunnen er zoveel worden gestapeld als gewenst, in willekeurige volgorde. Elke functionele laag kan een eigen dempingsklasse, dichtheid en dikte hebben. Als zichtbare toplaag kan een afwerktegel van type XT of een andere afwerktegel worden gebruikt; die hoeft in dichtheid en elasticiteit niet overeen te komen met de functionele tegels.
De volgorde van de lagen hangt af van het gebruiksdoel van de vloer en de gewenste werking. Door de lagen gericht te kiezen en te ordenen, kunnen schokdemping, draagvermogen en de verdeling van puntbelastingen op elkaar worden afgestemd. Vloeren met dezelfde opbouwhoogte kunnen daardoor toch verschillen in draagvermogen, elasticiteit en demping.
Leg je rubbertegels in meerdere lagen op elkaar, laat de voegen dan zo verspringen dat die in de bovenste laag niet recht boven de voegen eronder liggen. Leg elke laag daarom iets verschoven ten opzichte van de vorige, zodat de tegels in de bovenste laag de voegen eronder afdekken.
Doordat de voegen eronder zijn afgedekt, lopen de voeglijnen niet door. Dat helpt het oppervlak gelijkmatig te houden. Buiten heeft het verspringen van de voegen nog een tweede effect: begroeiing uit de ondergrond kan niet via een doorlopende voeg omhoog komen, omdat de voegen niet op elkaar aansluiten.
Bij een sandwichvloer worden de rubbertegels los op elkaar gelegd; de lagen worden niet onderling verlijmd.
PU-gebonden rubbergranulaat werkt onder invloed van temperatuur en vocht: bij warmte zet het uit, bij kou krimpt het. Doordat de lagen los op elkaar liggen, kan elke laag afzonderlijk werken.
De onderlinge koppeling van de rubbertegels in de bovenste laag en het eigen gewicht van de hele opbouw houden de vloer samen op zijn plaats. Zijn er later werkzaamheden nodig, dan kan de opbouw laag voor laag worden opgenomen, zodat elke laag afzonderlijk te controleren en zo nodig te vervangen is.
NEN-EN 1177 kent twee beproevingsmethoden voor een valdempende ondergrond, een laboratoriumbeproeving en een beproeving op locatie. De laboratoriumbeproeving bepaalt de kritische valhoogte van een systeem. De beproeving op locatie controleert op geselecteerde punten of een aangelegd oppervlak de vrije valhoogte van het aanwezige speeltoestel afdekt.
Bij de laboratoriumbeproeving liggen proefstukken met een gezamenlijke oppervlakte van ten minste één vierkante meter op een vlakke, stijve betonnen ondergrond. Losse stortlagen, zoals valdempzand, valdempgrind of houtsnippers, worden in de beoogde laagdikte aangebracht. Valdempende tegels worden zo gelegd dat ook de voegen worden beproefd. Een halfbolvormige proefkop van 4,6 kg met een diameter van circa 16 cm en een ingebouwde versnellingsopnemer valt vanuit verschillende hoogten op de ondergrond. Voor tegels zijn minimaal negen valproeven vanuit minimaal vier hoogten op afzonderlijke plaatsen met 25 cm tussenruimte nodig. Bij losse stortlagen volgen per hoogte drie inslagen op dezelfde plaats. De beproeving gebeurt bij 23 graden Celsius, met een toegestane afwijking van maximaal vijf graden.
De beoordeling in het laboratorium berust op de HIC-waarde als criterium voor hoofdletsel en op de piekversnelling gmax. De kritische valhoogte is de hoogte waarop HIC 1000 of gmax 200 g wordt bereikt. De laagste van beide waarden is bepalend en wordt door interpolatie van de meetreeks vastgesteld. Het testrapport vermeldt de kritische valhoogte in meters met twee decimalen en de meetonzekerheid van het testlaboratorium. De uitkomst geldt uitsluitend voor de beproefde opbouw van tegeltype, dikte en verbinding en bij meerlagige systemen voor de volledige lagenopbouw. De proefondergrond is de stijve laboratoriumondergrond en niet de opbouw op de bouwlocatie.
De beproeving op locatie richt zich op de toestand van de aangelegde valdempende ondergrond. De proefvalhoogte moet ten minste gelijk zijn aan de vrije valhoogte van het speeltoestel volgens NEN-EN 1176. Metingen vinden plaats op de ongunstigste punten, bijvoorbeeld waar slijtage zichtbaar is of de laagdikte het geringst is, en op andere representatieve punten. Het aantal meetpunten hangt af van de omvang van de opvangzone, waarvoor de norm een minimumaantal voorschrijft. Deze methode geldt alleen voor de beproefde punten en bepaalt geen kritische valhoogte.
Voor de ondergrond bij een klimtoestel bepaalt de geteste kritische valhoogte hoe dik valdempende matten en tegels moeten zijn. De kritische valhoogte moet ten minste overeenkomen met de vrije valhoogte van het speeltoestel. Naarmate de mogelijke valhoogte groter is, is een dikkere valdempende mat of tegel nodig.
De valhoogte is niet uitsluitend uit de dikte af te leiden. Ook de opbouw, dichtheid en elasticiteit van het product bepalen de schokdemping.
Als globale richtlijn geldt: tot 100 cm vrije valhoogte is 3 cm dikte nodig, tot 150 cm 5 cm, tot 200 cm 7 cm en tot 300 cm 10 cm.
Bepalend is altijd de kritische valhoogte die voor het betreffende product in het testrapport volgens NEN-EN 1177 staat vermeld.
Valdempende matten en valdempende tegels kunnen worden toegepast tot de kritische valhoogte die in het testrapport volgens NEN-EN 1177 is vermeld. Dat is de laagste hoogte waarbij de HIC-waarde 1000 of de versnelling gmax 200 g wordt bereikt. Afhankelijk van de uitvoering ligt deze tussen ongeveer 100 en 300 cm.
tot 100 cm: bijvoorbeeld lage speelhuisjes, balanceertoestellen
tot 150 cm: bijvoorbeeld lage klimtoestellen
tot 200 cm: bijvoorbeeld klimnetten, klimrekken, combinatietoestellen
tot 300 cm: bijvoorbeeld hoge klimtorens en grote speeltoestellen
De voorbeelden van speeltoestellen dienen alleen ter oriëntatie. Doorslaggevend is de vrije valhoogte van het betreffende speeltoestel volgens NEN-EN 1176. De opgegeven kritische valhoogte moet ten minste gelijk zijn aan deze vrije valhoogte.
Een valdempende ondergrond is vereist zodra de vrije valhoogte van een klimtoestel meer dan 60 cm bedraagt. NEN-EN 1176 schrijft dit voor speeltoestellen binnen het toepassingsgebied van deze norm voor. Voor klimtoestellen die uitsluitend voor particulier gebruik zijn bestemd, geldt daarentegen NEN-EN 71-8.
Geschikt zijn valdempende matten van rubbergranulaat waarvan de volgens NEN-EN 1177 vastgestelde kritische valhoogte ten minste gelijk is aan de vrije valhoogte van het klimtoestel. Ook losse bodembedekkingen, zoals boomschors, houtsnippers, zand of valdempend grind met een korrelgrootte van 2 tot 8 mm, komen in aanmerking. Deze worden aangebracht volgens NEN-EN 1176 en moeten geregeld worden aangevuld tot de vereiste laagdikte.
De valdempende ondergrond moet de volledige opvangzone afdekken. Bij een vrije valhoogte tot 150 cm loopt deze zone minimaal 150 cm door buiten de verticale projectie van de verhoogde toestelonderdelen. Bij een grotere vrije valhoogte bedraagt de minimale uitbreiding twee derde van de vrije valhoogte, vermeerderd met 50 cm.
De ondergrond moet vóór het leggen vlak en draagkrachtig worden gemaakt. Stenen, glas, scherpe randen en andere harde voorwerpen moeten worden verwijderd.
Controle van de ondergrond omvat regelmatig onderzoek naar beschadigingen en losse verbindingen. Bij losse bodembedekkingen wordt ook de laagdikte gecontroleerd, terwijl afzonderlijke valdempende tegels zo nodig kunnen worden vervangen.
Valdempende tegels van PU-gebonden rubbergranulaat zijn geschikt voor gebruik binnenshuis en liggen ook buiten onder speeltoestellen. Hoe dik de tegels moeten zijn, hangt af van hoe hoog een kind van het speeltoestel kan vallen. Volgens NEN-EN 1176 mag de vrije valhoogte niet hoger zijn dan de kritische valhoogte van de tegel. De kritische valhoogte wordt vastgesteld door de tegel volgens NEN-EN 1177 te beproeven.
Bij een klimrek of hangtoestellen in een speelruimte bedraagt de vrije valhoogte ongeveer 2,80 m. Daarvoor volstaat een 11 cm dikke valdempende tegel die tot een valhoogte van 300 cm is getest. Voor lage toestellen in een speelruimte in de kelder van een woonhuis volstaan dunnere valdempende tegels vanaf 3 cm dik.
Een speeltoestel op een speelplaats heeft volgens NEN-EN 1176 valdemping nodig zodra de vrije valhoogte meer dan 60 cm bedraagt. Bij toestellen met een gedwongen beweging moet een valdempende ondergrond het volledige valgebied bedekken, ongeacht de valhoogte. Dit geldt bijvoorbeeld voor schommels en glijbanen. Ook lage speeltoestellen worden beoordeeld op de combinatie van vrije valhoogte en de aard van de beweging.
De vrije valhoogte is de afstand tussen het duidelijk bedoelde steunvlak van het lichaam en het daaronder gelegen opvangvlak en mag maximaal 3 m bedragen. Bij een platform geldt het platformoppervlak als steunvlak, bij een schommel het zitvlak en bij een rekstok de stang. Bij klimmen is dat de hoogste greephoogte min 1 m.
De kritische valhoogte van de valdempende ondergrond wordt bepaald met een reeks valproeven volgens NEN-EN 1177 en moet ten minste gelijk zijn aan de vrije valhoogte van het toestel. Gras en teelaarde zijn volgens NEN-EN 1176 toegestaan tot een vrije valhoogte van 100 cm, mits het oppervlak wordt onderhouden, veerkrachtig blijft en vrij is van stenen, wortels, funderingen en andere harde voorwerpen. Bij verdichting, uitdroging of vorst gaat deze beoordeling niet op. Voor toestellen die uitsluitend voor huishoudelijk gebruik zijn bestemd, geldt NEN-EN 71-8 in plaats van NEN-EN 1176; ook in een particuliere tuin is een valdempende ondergrond verplicht.
