Kunststof grindplaat – grindrooster, grasplaat WG "Matgroen"

Het verschil zit in de positie in de opbouw.

Bij terrassen en paden is de funderingslaag de onderste laag van de bovenbouw. Zij bevindt zich tussen het baanbed en de platenbekleding. De onderbouw ligt onder het baanbed.

Een funderingslaag moet vlak en draagkrachtig zijn en bestand zijn tegen vorst. Zij neemt de belastingen van de bekleding op en verdeelt deze zodanig dat de ondergrond ze kan dragen.

Vaktechnisch is de onderbouw het opgebrachte grondlichaam onder het baanbed. Daaronder ligt de natuurlijke ondergrond. In de omgangstaal wordt de volledige opbouw onder de platenbekleding vaak onderbouw genoemd. Hier wordt onderbouw in die ruime betekenis gebruikt.

Er worden drie groepen funderingslagen onderscheiden. Ongebonden funderingslagen bestaan uit zand, grind, split of steenslag. Ze worden los gestort en waar mogelijk verdicht. Verdichting vergroot de draagkracht zonder dat het stortmateriaal wordt gebonden.

Roostervormige funderingslagen bestaan uit grindroosters. Grindroosters worden ook grasroosters, grindhoningraten of kunststof honingraatroosters genoemd. De kamers worden met split gevuld. Metalen roosterconstructies vormen een andere variant van roostervormige funderingslagen en komen bijvoorbeeld op balkons voor.

Gebonden funderingslagen vormen een vaste, samenhangende en dragende onderlaag. Hieronder vallen hydraulisch gebonden funderingslagen, zoals beton, en bitumineus gebonden funderingslagen, zoals asfalt. Ook bestaande bekledingen, zoals betonbestrating, tegels, natuursteenplaten, dekvloeren of parket, en afdichtingen zoals dakbanen behoren hiertoe.

Volgens de richtlijnen voor wegenbouw gelden alleen beton en asfalt als funderingslaag. Bestaande bekledingen en afdichtingen gelden daarin niet als funderingslaag. Hier worden alle drie de groepen als funderingslaag beschouwd, omdat zij rubbertegels dragen.

Onder terrastegels ligt een vlakke, draagkrachtige en goed ontwaterde ondergrond. Bij terrassen op maaiveld moet de fundering tegen vorst zijn beschermd. De precieze uitvoering hangt af van het type terrastegel en van het bestaande oppervlak.

Bij een terras op maaiveld bestaat de fundering uit een draagkrachtige aardebaan en een voldoende verdichte vorstbeschermende en dragende laag. Stijve tegels van beton of natuursteen worden doorgaans gelegd op een gelijkmatig afgestreken splitlaag. Keramische terrastegels kunnen, afhankelijk van het systeem, op een splitlaag, op tegeldragers of gebonden worden gelegd. Houten terrasplanken en WPC-terrasplanken vereisen een geschikte onderconstructie.

Terrastegels van PU-gebonden rubbergranulaat hebben een doorlopende ondersteuning nodig en kunnen niet plaatselijk op tegeldragers steunen. Op een intact oppervlak van beton, asfalt, betonstraatwerk of natuursteen kunnen deze tegels los worden gelegd, zonder mortelbed. De bestaande ondergrond moet water met voldoende afschot naar een afvoer of een infiltratievlak leiden.

Op onverharde grond wordt eerst een vlakke, draagkrachtige aardebaan gemaakt. Daarop kunnen vlak gelegde grindroosters een stabiele, waterdoorlatende ondersteuning vormen. De kamers van de grindroosters worden volledig gevuld met geschikt split. Afhankelijk van de bodemgesteldheid en de vorstbelasting is onder de grindroosters aanvullend een verdichte vorstbeschermende en dragende laag nodig. Voor deze opbouw met grindroosters is geen betonplaat nodig.

Valdempende matten liggen op grindroosters beter en blijvend stabieler dan in een losse splitlaag. De cellen houden het korrelmateriaal op zijn plaats: het is afzonderlijk in de cellen opgesloten en kan onder belasting niet opzij schuiven of bij hevige regen wegspoelen. Daardoor blijft het tegelvlak jarenlang stabiel en veilig liggen.

In een losse splitlaag hebben de korrels ongeveer dezelfde afmeting en ontbreekt het fijne materiaal dat de tussenruimten opvult. Ook na verdichting blijft zo'n laag beweeglijk. Onder een starre plaat is die beweeglijkheid niet van belang. Een elastische valdempende mat of terrastegel van rubbergranulaat verdeelt de belasting echter niet gelijkmatig over de ondergrond. Daardoor kan het split na verloop van tijd naar de tegelranden worden gedrukt. De rubbertegel verliest dan in het midden haar ondersteuning en zakt daar in, terwijl het uit het midden verdreven split zich onder de randen ophoopt. De randen gaan omhoog staan. Dit schadebeeld heet schotelvorming.

Grindroosters worden in de handel ook grasroosters, grindcellen of kunststof honingraatroosters genoemd. Zij maken van een losse splitlaag een plaatsvaste draaglaag. Bij het vullen worden de cellen precies tot aan de bovenrand afgestreken. Het ingesloten korrelmateriaal blijft ook onder belasting en bij regen op zijn plaats, zodat het tegelvlak stabiel en veilig ligt. Gevulde roosters dragen tot 400 t/m² en houden de volledige oppervlakte waterdoorlatend.

Bij een waterdoorlatende ondergrond zijn afschot en afwatering meestal niet nodig. Bij draagkrachtige grond en geringe belasting volstaat het om de bovenste grondlaag af te graven en de roosters op een dunne egaliserende splitlaag te leggen. De ontgraving is dan geringer dan bij een gebruikelijke opbouw. Een draaglaag van menggranulaat is pas nodig bij een weinig draagkrachtige ondergrond, wanneer de opbouw tegen vorst moet worden beschermd of wanneer het vlak hogere belastingen moet dragen. De beperkte inspanning spreekt voor roosters.

Grindroosters kunnen als dragende laag op drie manieren worden aangebracht: rechtstreeks op de aanwezige grond, in een splitlaag op het baanbed of op een fundering van menggranulaat.

Voor het vullen van de cellen wordt gebroken, hoekig split gebruikt. De cellen worden tot aan de rand gevuld en het split wordt gelijk met de bovenzijde afgewerkt.

Bij een voldoende draagkrachtige ondergrond en een geringe belasting volstaat plaatsing rechtstreeks op de aanwezige grond. De teelaarde moet worden afgegraven en bij het maken van het baanbed is nauwkeurigheid nodig. De roosters worden direct op de natuurlijke grond gelegd, waarbij de grondpennen de grond binnendringen. Deze grondpennen zijn 4 cm lang.

Om oneffenheden te corrigeren, wordt op het baanbed een dunne splitlaag aangebracht. De grondpennen reiken door het split tot in het baanbed.

Bij een weinig draagkrachtige ondergrond, een vorstveilige opbouw of een hoge voorziene belasting wordt eerst een fundering van menggranulaat aangebracht en verdicht. De grondpennen kunnen niet in het verdichte menggranulaat dringen. Daarom komt op de fundering een splitlaag, zodat de pennen volledig kunnen indringen. Deze splitlaag moet minstens 6 cm dik zijn. De roosters moeten overal goed aansluiten.

Grindroosters zijn in de handel ook bekend als grasroosters of kunststofroosters. De roosters worden in de dunne splitlaag geplaatst, die voor het corrigeren van oneffenheden ongeveer 2 tot 5 cm dik is.

Een waterdoorlatende fundering heeft doorgaans geen afschot nodig; in vaktermen wordt een dergelijke fundering een waterdoorlatende draaglaag genoemd. Neerslag infiltreert daarbij op natuurlijke wijze in de bodem. Een waterdoorlatende fundering is financieel aanzienlijk voordeliger dan kunstmatige afvoer via de regenwaterriolering, is ecologisch zinvol en bevordert dankzij het waterdoorlatende oppervlak de natuurlijke waterkringloop en de grondwateraanvulling.

Ook de afwerklaag moet volgens WARCO een hoge waterdoorlatendheid hebben, zodat het totale systeem een doeltreffende infiltratie mogelijk maakt. Tegels van PU-gebonden rubbergranulaat zijn bijzonder geschikt voor waterdoorlatende systemen, waaronder terrastegels, tegels voor speelplaatsen en tegels voor veel andere buitenruimten. Geschikte bekledingen van rubbergranulaat bereiken een waterdoorlatendheid van 200 liter per uur per vierkante meter of meer.

Kleinere oneffenheden in een ongebonden fundering worden geëgaliseerd met een verdichtbaar mineraalmengsel van gebroken gesteente met fijne bestanddelen.

De korrelgrootte van dit mengsel wordt afgestemd op de egalisatiehoogte. Hogere plaatsen worden afgegraven, waarna het mineraalmengsel in de diepere delen wordt verdeeld en op de vereiste hoogte en helling wordt vlakgetrokken. Vervolgens wordt het mengsel verdicht. Na het verdichten worden de vlakheid en het afschot gecontroleerd en wordt zo nodig nagewerkt.

Zuiver zand en split zonder fijne bestanddelen zijn hiervoor ongeschikt, omdat deze materialen onvoldoende kunnen worden verdicht en later kunnen verschuiven. Passende korrelgroottes zijn bijvoorbeeld 0/8 en 0/16.