Tuintegel UZ "Grasgroen"
- /
-
Verzendklaar
uit voorraad binnen 1-3 dagen - 64,40 € / 4 Stuk / m²
- (7,70 kg / Stuk)
EAN: 4251469366299 | Art.nr.: 6629
Een tuin krijgt pas echt karakter wanneer zithoeken, looppaden en speelplekken logisch in elkaar overlopen. Met deze rubberen tuintegels ontstaat een samenhangende, comfortabele buitenruimte die praktisch in gebruik is en prettig aanvoelt onder de voeten. De combinatie van een elastische structuur en een waterdoorlatende opbouw maakt de tegels geschikt voor uiteenlopende toepassingen rondom het huis en in de tuin.
Stabiele verbinding zonder bevestiging
De tegels zijn rondom voorzien van een nauwkeurige puzzelverbinding. Daardoor worden ze eenvoudig in elkaar geklikt tot één doorlopend geheel. Lijm of schroeven zijn niet nodig. Het oppervlak blijft strak liggen en kan desgewenst later weer worden losgenomen. Ook het vervangen van een afzonderlijke tegel is zonder ingrijpend werk mogelijk.
Flexibel te plaatsen op diverse ondergronden
De tuintegels laten zich leggen op vrijwel elke stabiele ondergrond. Denk aan beton, klinkers of asfalt, maar ook aan een splitbed of kunststof grasroosters. Hierdoor zijn ze geschikt voor zowel nieuwe tuinaanleg als renovatie van bestaande bestrating. Kleine oneffenheden worden door de elastische structuur opgevangen.
Waterdoorlatend en functioneel
Dankzij de open poriënstructuur kan regenwater direct door het oppervlak wegzakken. Aan de onderzijde zorgen geïntegreerde drainagekanalen ervoor dat het water gecontroleerd wordt afgevoerd. Op een gesloten ondergrond volgt het water eenvoudig de natuurlijke helling, zonder dat plassen blijven staan.
Comfortabel en antislip
Het oppervlak voelt licht veerkrachtig aan en biedt goede grip, zowel bij droog als nat weer. Dat maakt de tegels aangenaam voor dagelijks gebruik, bijvoorbeeld rond een zithoek of bij speelplekken. Tegelijkertijd dempt de structuur lichte schokken en contactgeluiden, wat bijdraagt aan een rustiger buitenomgeving.
Geschikt voor groene zones en eenvoudig te onderhouden
Ook onder bomen of langs borders komen deze tegels goed tot hun recht. Omdat een zware, gesloten onderbouw niet nodig is, blijft de bodemstructuur intact. Regenwater kan blijven infiltreren en wortels krijgen de ruimte. Zo sluit de bestrating beter aan bij een natuurlijke tuininrichting. Los vuil kan eenvoudig worden weggeveegd en bij behoefte kan het oppervlak worden afgespoeld met water.
Korting
Producthoogtepunten
Kenmerken
Productdetails – Materiaal en Structuur
Vergelijkingswaarden
Rubbertegels kunnen een waterdoorlatendheid hebben van bijna nul tot meer dan 1.100 liter per vierkante meter per uur. Die waarde wordt bepaald door de fractie van het gebruikte rubbergranulaat en door de persdruk tijdens de productie.
De tegels bestaan uit met PU gebonden rubbergranulaat en hebben een poreuze structuur. Water gaat niet door het rubber zelf, maar door de ruimten tussen de verlijmde korrels. Hoe dichter de korrels zijn geperst, des te minder water de tegel doorlaat. Bij een lage persdruk liggen de onregelmatig gevormde korrels losser tegen elkaar, waardoor verbonden poriën en fijne kanalen openblijven en water loodrecht naar beneden kan stromen.
Bij tegels die met een lage persdruk zijn vervaardigd, heeft een geaccrediteerd instituut volgens NEN-EN 12616 ook na vier weken verwering meer dan 1.100 liter per vierkante meter per uur gemeten. Tegels die onder hoge persdruk zijn geproduceerd, hebben daarentegen een vrijwel gesloten korrelstructuur en laten nauwelijks water door. De betreffende waarde staat als vergelijkingswaarde in de productbeschrijving. Een pas gelegd oppervlak neemt water in de eerste dagen langzamer op dan de meetwaarde doet verwachten, omdat de korreloppervlakken aanvankelijk slecht bevochtigbaar zijn, zoals bij een nieuwe regenjas. Na enkele dagen gebruik bereikt de tegel zijn volledige waterdoorlatendheid; schrobben met wat afwasmiddel versnelt dit proces.
Het testrapport kan bij bouwinstanties als bewijs van de waterdoorlatendheid worden ingediend. De beoordeling van een oppervlak hangt af van de volledige opbouw: neerslag zakt alleen door de rubbertegels de bodem in wanneer ook de fundering water opneemt.
Waterdoorlatende rubbertegels voor looppaden zijn bij regen slipwerend en behalen slipweerstandsklasse R10. Ze bestaan uit PU-gebonden rubbergranulaat en voeren regenwater via hun poriën af. De slipweerstand wordt volgens NEN-EN 16165 gemeten op een hellend vlak met testschoenen en glijmiddel; de gemiddelde acceptatiehoek ligt, afhankelijk van de serie, tussen 12 en 17 graden. Voor droge omstandigheden is ook klasse DS volgens NEN-EN 14041 aangegeven.
Slipwerend is daarbij de juiste benaming, want geen enkel oppervlak biedt onder alle omstandigheden houvast. De grip ontstaat door het korrelige, openporige oppervlak: bij het lopen omsluit de schoenzool de afzonderlijke korrels en vervormt de zool zelf. Het grootste deel van de wrijving komt door die vervorming tot stand. Ook de rubbertegel veert mee, waardoor het contactvlak tussen schoenzool en oppervlak groter wordt.
Bij regen draagt ook de waterdoorlatendheid bij aan de grip. Een geaccrediteerd instituut heeft volgens NEN-EN 12616 meer dan 1.100 liter per vierkante meter per uur gemeten. Regenwater blijft daardoor niet op het tegeloppervlak staan, maar loopt door de rubbertegels en via de kanalen aan de onderzijde weg. Zolang de poriën vrij zijn, ontstaat er geen aaneengesloten waterfilm tussen schoenzool en oppervlak.
Lagen die op het oppervlak blijven liggen, werken anders dan alleen nattigheid. Vochtige bladeren, sneeuw, ijs en een dunne algenlaag na een milde winter komen tussen schoenzool en oppervlak terecht, waardoor de structuur van de rubbertegel niet meer aangrijpt. Bladeren verwijderen, regelmatig vegen en olie of vet snel wegnemen helpen de grip door de jaren heen te behouden.
Losse rubberen looppadtegels kun je direct in het gras leggen en als staptegels gebruiken. Voor een aaneengesloten tuinpad is een fundering nodig.
Voor staptegels steek je op de gewenste plek een stuk grasmat ter grootte van de tegel uit. Daarna maak je de ondergrond vlak en stamp je die stevig aan. Vervolgens leg je de looppadtegel in de uitsparing. De tegel ligt dan stevig en is goed beloopbaar, maar je kunt hem er op elk moment weer uithalen. Leg je een reeks elastische looppadtegels zonder fundering, dan verschuift de grond eronder na verloop van tijd. Daardoor zakken de tegels plaatselijk weg en wordt het pad oneffen.
Voor een tuinpad van rubbertegels graaf je daarom eerst de teelaarde af en verdicht je de bodem van het cunet. Daarop leg je kunststof honingraatroosters, die ook als grindrooster, grindplaat of grasrooster worden verkocht. De cellen vul je tot aan de rand met split. Vervolgens leg je de looppadtegels erop. Zo blijft het tuinpad vlak en waterdoorlatend.
Rubberen tegels van PU-gebonden rubbergranulaat hoeven niet aan de ondergrond te worden gelijmd of vastgeschroefd. Ze liggen los op de ondergrond, die vlak en draagkrachtig moet zijn en voldoende afwatering moet bieden.
Afhankelijk van het tegelsysteem sluiten de tegels met een puzzelverbinding op elkaar aan of houden kunststof verbindingsstukken ze bijeen. Een randafwerking geeft het tegelvlak extra zijdelingse steun.
Bij kleine randstukken zorgt verlijming aan de aangrenzende tegels voor stabiliteit. Alleen in uitzonderlijke gevallen worden de tegels aan de kopse kanten onderling gelijmd, bijvoorbeeld op openbaar toegankelijke oppervlakken met een verhoogd risico op vandalisme of diefstal.
Tegels van rubbergranulaat in de tuin vragen weinig onderhoud en zijn eenvoudig te reinigen. In het dagelijks gebruik volstaat het meestal om bladeren, aarde en zand regelmatig weg te vegen en de tegels af en toe met de tuinslang af te spoelen. Fijn stof en pollen spoelt de regen door waterdoorlatende tegels in de tuin. Is het looppad waterdoorlatend opgebouwd, dan zakt neerslagwater via de eveneens waterdoorlatende onderbouw in de bodem.
Op schaduwrijke plaatsen kan een vochtige vuillaag ontstaan wanneer bladeren, aarde en andere organische resten langere tijd blijven liggen. Op deze vochtige vuillaag kunnen mos en groene aanslag zich vestigen. Onkruid kiemt waar aarde zich ophoopt in open voegen of langs de randen van het looppad.
Hardnekkig vuil kan worden verwijderd met een milde reiniger die geschikt is voor rubber of met een hogedrukreiniger. Mos en groene aanslag kunnen worden afgeborsteld; afzonderlijke onkruidplantjes kunnen eenvoudig worden uitgetrokken.
Een opsluitband is nodig om een oppervlak op een ongebonden draaglaag aan de vrije randen tegen zijdelingse verschuiving te beschermen. Een opsluitband wordt ook bandsteen of kantsteen genoemd. Dit geldt in het bijzonder voor in verband gelegde bestrating, verhardingsplaten en rubbertegels met koppelverbindingen.
Bestaande vaste begrenzingen kunnen deze bescherming tegen zijdelingse verschuiving eveneens bieden. De randafwerking vormt het zijdelingse tegenlager voor de verharding en neemt horizontale krachten als gevolg van gebruik en temperatuurbewegingen op. Daardoor blijven de buitenste stenen of tegels op hun bedoelde plaats, wordt het voegpatroon gestabiliseerd en wijken de randzones niet uit.
Een extra kantopsluiting is niet nodig wanneer een aangrenzend betonnen oppervlak, een muur of een vaste gebouwrand de verharding al blijvend begrenst. Los van de constructieve opsluiting kan een opsluitband paden en verharde oppervlakken duidelijk scheiden van gras, beplantingsvakken en zandoppervlakken. Typische toepassingen zijn de omranding van beplantingsvakken en de begrenzing van beachvolleybalvelden.
De opsluitband wordt rechtop in een betonfundering geplaatst en aan de zijkant gezekerd met een steunrug. Circa 65 % van de hoogte van de opsluitband bevindt zich onder het uiteindelijke maaiveld. Voor een blijvend stabiele randafwerking is een draagkrachtige, voldoende gedraineerde ondergrond met een vorstvrije opbouw vereist. Elastische opsluitbanden zijn geschikt voor rechte en gebogen randlijnen.
Rubberen terrastegels blijven op split of grind alleen vlak liggen als je het losse materiaal vooraf vastzet met kunststof grindroosters met een honingraatstructuur. Zo’n rooster wordt ook grindplaat, grasrooster of honingraatplaat genoemd. In de afzonderlijke cellen kan het split niet meer verschuiven.
Dat is nodig omdat de korrels in een gewone splitlaag ongeveer even groot zijn. Er ontbreken fijne deeltjes die de ruimtes tussen de korrels opvullen. Daardoor is split moeilijk te verdichten en blijft het los liggen: loop je over split of grind, dan voel je het materiaal bij elke stap bewegen en hoor je het knarsen. Onder een stijve betontegel heeft die beweging nauwelijks gevolgen. Onder een rubberen tegel van 2 tot 5 cm dik ontstaan echter kuilen die je aan het tegeloppervlak terugziet.
Graaf eerst de teelaarde af en maak de bodem van het cunet vlak. Breng daarop een dunne splitlaag aan en rei die zorgvuldig vlak af. Leg vervolgens de grindroosters en vul ze precies tot aan de bovenrand. Gebroken split is hiervoor geschikter dan rond grind, omdat de scherpe korrels beter in elkaar haken. Leg de rubberen terrastegels daarna op deze laag.
Heeft de ondergrond weinig draagkracht of moet de opbouw vorstvrij zijn, breng dan onder de splitlaag ook een verdichte fundering van menggranulaat aan. Bij bepaalde series met een vlakke onderzijde staat WARCO toe dat je de tegels zonder grindrooster rechtstreeks in een splitlaag legt. Bij deze manier van leggen is een verdichte fundering van menggranulaat altijd nodig.
Breng op die fundering een mengsel van brekerzand en split met korrel 0/5 aan in een laag van 2 tot 3 cm. Rei de laag vlak af en verdicht hem met een trilplaat. Anders dan zuiver split bevat dit mengsel fijn zand, waardoor de laag stevig wordt. Een laag van minder dan 2 cm kun je niet meer goed afreien en verdichten; bij een laag van meer dan 3 cm ligt er te veel los split onder de terrastegels. Na het verdichten mag de vlakheidsafwijking, gemeten met een rei van drie meter, nergens groter zijn dan 0,5 cm.
Grindroosters kunnen als dragende laag op drie manieren worden aangebracht: rechtstreeks op de aanwezige grond, in een splitlaag op het baanbed of op een fundering van menggranulaat.
Voor het vullen van de cellen wordt gebroken, hoekig split gebruikt. De cellen worden tot aan de rand gevuld en het split wordt gelijk met de bovenzijde afgewerkt.
Bij een voldoende draagkrachtige ondergrond en een geringe belasting volstaat plaatsing rechtstreeks op de aanwezige grond. De teelaarde moet worden afgegraven en bij het maken van het baanbed is nauwkeurigheid nodig. De roosters worden direct op de natuurlijke grond gelegd, waarbij de grondpennen de grond binnendringen. Deze grondpennen zijn 4 cm lang.
Om oneffenheden te corrigeren, wordt op het baanbed een dunne splitlaag aangebracht. De grondpennen reiken door het split tot in het baanbed.
Bij een weinig draagkrachtige ondergrond, een vorstveilige opbouw of een hoge voorziene belasting wordt eerst een fundering van menggranulaat aangebracht en verdicht. De grondpennen kunnen niet in het verdichte menggranulaat dringen. Daarom komt op de fundering een splitlaag, zodat de pennen volledig kunnen indringen. Deze splitlaag moet minstens 6 cm dik zijn. De roosters moeten overal goed aansluiten.
Grindroosters zijn in de handel ook bekend als grasroosters of kunststofroosters. De roosters worden in de dunne splitlaag geplaatst, die voor het corrigeren van oneffenheden ongeveer 2 tot 5 cm dik is.
Rubbertegels kunnen rechtstreeks op oude straatstenen worden geplaatst, mits de bestaande bestrating vlak, vast en stabiel is.
Dit is mogelijk op betonstraatstenen en op oude betontegels. De rubbertegels worden los gelegd en, afhankelijk van de serie, onderling verbonden met een puzzelverbinding of kunststof koppelstukken. Verlijming aan de ondergrond is niet nodig.
Voor de plaatsing moeten verzakte, scheefliggende en losse straatstenen opnieuw vlak worden gelegd. Duidelijke hoogteverschillen en uitgespoelde voegen moeten worden hersteld, zodat de rubbertegels overal gelijkmatig steunen en oneffenheden zich niet in de tegels aftekenen.
Smalle, gevulde en vlak liggende voegen vormen geen probleem. Buitenshuis moet regenwater zowel van als onder de rubbertegels kunnen aflopen.
Bij bestrating die over een groot oppervlak is verzakt of vervormd, kan deze het best volledig worden opgenomen. De bestaande splitlaag wordt dan gecontroleerd, indien nodig aangevuld of vernieuwd, verdicht en vlak afgestreken.
Op de splitlaag kunnen kunststof grindplaten worden gelegd en met split worden gevuld. Deze vormen een duurzame, stabiele ondergrond voor de rubbertegels.
De puzzelverbinding van rubbertegels werkt doordat de tanden van een tegel in de uitsparingen van de aangrenzende tegel grijpen. Langs elke rand wisselen uitstekende tanden en passende uitsparingen elkaar af, waardoor de randcontour op een puzzel lijkt. Afhankelijk van de serie zijn de tanden zwaluwstaartvormig of afgerond; bij beide vormen is de tandkop breder dan de tandhals en lopen de tanden over de volledige plaatdikte.
Bij het leggen wordt een tegel van bovenaf in de puzzelvertanding van de al gelegde aangrenzende tegels gedrukt. De bredere tandkop voorkomt dat de tegels in het vlak uit elkaar kunnen worden getrokken; de verbinding kan alleen worden losgemaakt door een tegel verticaal op te tillen. Zo houdt de puzzelvertanding de gelegde tegels duurzaam over hun volledige dikte bijeen.
Hebben alle vier de zijden dezelfde vertanding, dan kunnen de rubbertegels met elke zijde tegen elkaar worden gelegd; anders ligt de legrichting vast. Verlijming en omranding zijn doorgaans niet nodig.
Gras en onkruid kunnen in de voegen van rubbertegels groeien wanneer de tegels met kunststofverbinders zijn gelegd en de voeg doorloopt tot aan de fundering. Bij het leggen kunnen de tegelranden worden verlijmd, zodat de voeg gesloten is.
Bij tegels met een puzzelverbinding of een verborgen puzzelverbinding groeit er bij normaal gebruik en onderhoud doorgaans geen onkruid in de voegen. Deze voegen zijn te smal voor begroeiing of lopen niet door tot aan de fundering.
Houd zowel de tegels als de voegen schoon om ongewenste begroeiing te voorkomen.
Mieren bouwen geen nesten onder waterdoorlatende rubbergranulaatplaten. Bij regen stroomt het neerslagwater over de volledige oppervlakte door de platen en doordrenkt het de zone eronder.
Voor de nestbouw zoeken mieren warme plaatsen die tegen vocht beschermd zijn. Onder steenplaten, uitgewassen betontegels en betonplaten vinden zij zulke warme en tegen vocht beschermde plaatsen. Oppervlakken met waterdoorlatende rubbergranulaatplaten zijn voor mieren onaantrekkelijk.
